Pola z równinami zalewowymi, które leżą nad rzekami i znajduje się na nich Wielka Łaźnia, są odporne na zniszczenia powodowane przez powódź (ale premia do żywności i produkcji związana z powodziami maleje o 50%). Pola z równinami zalewowymi należące do tego miasta zyskują +1 do wiary za każdym razem, gdy uszkodzenia związane z powodzią zostaną złagodzone.

Można wybudować wyłącznie na polu z równinami zalewowymi.

Wielka Łaźnia w Mohendżo Daro została odkryta w 1926 roku w prowincji Sindh w Pakistanie wśród ruin jednej z cywilizacji Indusu. Choć życie i kultura ludu, który ją wybudował, pozostają zagadką, jego zdolność do stworzenia tak ogromnej, wodoszczelnej struktury jest imponująca. Centralny basen Wielkiej Łaźni mierzący 12 na 7 metrów oraz do 2,4 metra głębokości został wykonany z ciasno ułożonych cegieł i błota, a całość uszczelniono naturalną smołą. Ale jaki mógłby być cel budowy wielkiej publicznej łaźni w mieście, w którym każdy dom posiadał dostęp do własnego pomieszczenia kąpielowego? Naukowcy spekulują, że łaźnia mogła być wykorzystywana do celów religijnych, ponieważ znajduje się w pobliżu ruin świątyni.

Obecnie Mohendżo Daro i Wielka Łaźnia znajdują się daleko od popularnych szlaków turystycznych Pakistanu. Mimo to wielu turystów przybywa w to odludne miejsce, aby podziwiać w zachwycie pozostałości tego starożytnego, tajemniczego miasta.