+1 miejsce na doktrynę wojskową.

Zapewnia takie same premie do obrony jak fort. Można zbudować tylko na wzgórzach sąsiadujących z dzielnicą wojskową.

Alhambra była z początku małą fortecą postawioną około 889 r. w Andaluzji przez Maurów z Granady (Hiszpania). Później, w XI wieku, została przebudowana i powiększona przez emira Mohammeda I ibn Nasra, a następnie ponownie przez sułtana Jusufa I, który uczynił z niej swój królewski pałac. Al-Hamra (dosłownie „czerwona”) zawdzięcza swoją nazwę fortecznym murom z czerwonej gliny. Zbudowano ją z przepychem, przynajmniej według ówczesnych europejskich standardów – znajdowały się w niej wszelkie udogodnienia, w tym nawet hydraulika. Wspaniale łączyła naturalne piękno okolicy z budynkami i ogrodami zaprojektowanymi i wyposażonymi przez najlepszych muzułmańskich, żydowskich, a nawet chrześcijańskich rzemieślników i artystów w regionie. Jedną z najbardziej rzucających się w oczy cech tego miejsca są zapisane na wielu wewnętrznych ścianach i kolumnach fragmenty arabskiej poezji oraz cytaty z Koranu. Ostatni sułtan z dynastii Nasrydów, Muhammad XII, poddał Granadę Hiszpanom w roku 1492, co ocaliło Alhambrę przed najazdem krzyżowców, który przemieniłby ją w kolejną kupę gruzu i cień swojej dawnej świetności.